යාපනයේ කරුත්තකොළොම්බන් අඹ, ශ්‍රේණිගත කර, ඇසුරුම් කර, එහිම නමින් කොළඹ සහ පිටරට විකිණීම

ඉඩම, කලපු, සහ පිටරට ජීවත් වන පවුල්වල ඉතුරුම්, ප්‍රයෝජනයට නොගෙන බලා සිටියි. මුලින්ම එන්නේ කුඩා ව්‍යාපාරයයි.

කන්නයේදී යාපනයේ වගාකරුවන් 3 දෙනෙකුගෙන් කරුත්තකොළොම්බන් අඹ 100ක් මිලදී ගෙන, ප්‍රමාණය සහ ඉදුණු තරම අනුව වර්ග කර, ලේබලය මත අඹ වර්ගය සහ දිස්ත්‍රික්කය සඳහන් පෙට්ටිවල අසුරන්න. පලතුරු සාප්පු 2ක් හෝ පොළ කඩයක් හරහා කොළඹ ඒවා විකුණා, ගොඩට විකුණන අඹවල මිල සමඟ සසඳන්න. ඉන්පසු පිටරට ශ්‍රී ලාංකික සිල්ලර වෙළෙන්දෙකුගෙන්, එම පෙට්ටියම ආනයනය කරන්නට ඕනෑ මොනවාද කියා අසන්න. නම සහිත පෙට්ටියට ලැබෙන වැඩි මිල තමයි සාක්ෂිය.

මුලින්ම ගෙවන්නේ කවුද

යාපනයේ අඹ නමින්ම දන්නා, ශ්‍රේණිගත කළ, ඒ නමට ඇත්තටම ගැළපෙන පෙට්ටියකට වැඩියෙන් ගෙවන කොළඹ ගැනුම්කරුවෙක්, නැත්නම් පිටරට ශ්‍රී ලාංකික සිල්ලර වෙළෙන්දෙක්.

අද පිටව යන්නේ මොනවාද

අඹ යාපනයෙන් පිටව යන්නේ ගොඩට, නමක් නැතිවය. ඒවා විකිණෙන්නේ සාමාන්‍ය අඹ අසලම, සාමාන්‍ය මිලකටය.

එක් එක් ගැනුම්කරුගේ රටේ ශාක සෞඛ්‍ය නීති පලතුරු සපුරාලන බව, වගාකරුවන් සමඟ ලිඛිත සැපයුම් ගිවිසුමක්, සහ පෙට්ටිය මත නම ආරක්ෂා කරන්නේ කෙසේද යන්න.

ඉතියෝපියාවේ කෝපි නම්. එකොළොස්වන පරිච්ඡේදය

"නම අවශ්‍යය. එහෙත් එය කිසිසේත්ම ප්‍රමාණවත් නොවේ."

අඹයක නම උදව් වන්නේ, ඊට පිටුපසින් ඇති ශ්‍රේණිගත කිරීම, ඇසුරුම් කිරීම සහ සාප්පු රාක්කයත් මෙහිම අයිති වූ විට පමණි.

දැන් දිවයිනෙන් පිටව යන වටිනාකම එය රට තුළම රඳවා ගන්නවාද, නැත්නම් වෙන කෙනෙකුට එසේ කරන්නට හැකි වන සාක්ෂිය එය ගොඩනඟනවාද?