සෑම නගරයකම වැඩිහිටියන්ට සවස් පන්ති: භාෂාවක්, වෘත්තියක්, කුසලතාවක්, පාඨමාලාවකට ගෙවන

සෑම වසරකම 177,000ක් විශ්වවිද්‍යාලයට සුදුසුකම් ලබති. තැනක් ලැබෙන්නේ 45,000කට. ඉතිරි 130,000 කිසිවෙකු තවම කිසිවක් හදා නැති වෙළඳපොළකි. තාක්ෂණ විද්‍යාලය රැකියාවකට මඟ පාදයි නම්, එය දෙවැනි තේරීමක් නොවේ.

ප්‍රජා ශාලාවක හෝ පාසලක කාමරයක් සති 4ක් සතියකට එක් සවසක් සඳහා වෙන් කරගන්න. එක් ප්‍රායෝගික පාඨමාලාවක්, උදාහරණයක් ලෙස රැකියාව සඳහා ඉංග්‍රීසි හෝ මූලික ගිණුම් තැබීම, පාඨමාලාවකට මිලක් සමඟ ප්‍රචාරය කරන්න. මුදල කලින්ම ගන්න. පාඨමාලාව පිරෙනවා නම්, දෙවැන්නක් පවත්වන්න. නොපිරෙනවා නම්, පැමිණි අයගෙන් ඔවුන්ට ඒ වෙනුවට ඕනෑ වුණේ මොනවාද කියා අහන්න.

මුලින්ම ගෙවන්නේ කවුද

හොඳ රැකියාවකට කුසලතාවක් ඕනෑ කරන, ඉගෙනගන්නට හැක්කේ සවස් කාලයේ පමණක් වන නගරයක වැඩ කරන වැඩිහිටියෙක්.

අද පිටව යන්නේ මොනවාද

සවස් කාලයේ ඔවුන්ට කුසලතාවක් විකුණන කිසිවෙක් නැති නිසා, ඉදිරියට යන්නට මාර්ගයක් නැතිව පාසලෙන් ඉවත් වූ වැඩිහිටියන් අඩු වැටුප් රැකියාවලම රැඳේ.

ගාස්තු අය කරන පන්ති සඳහා ශාලාවෙන් හෝ පාසලෙන් අවසරය, පිළි නොගන්නා කිසිදු සහතිකයක් පොරොන්දු නොවන බව, කාමරයේ ගිනි ආරක්ෂාව කියා.

දැන් දිවයිනෙන් පිටව යන වටිනාකම එය රට තුළම රඳවා ගන්නවාද, නැත්නම් වෙන කෙනෙකුට එසේ කරන්නට හැකි වන සාක්ෂිය එය ගොඩනඟනවාද?