ගම්බද ප්‍රදේශවල පාසල් දරුවන් සඳහා කෝඩින් සමාජ, ආපසු පැමිණි උපාධිධාරීන් විසින් පවත්වන

සෑම වසරකම 177,000ක් විශ්වවිද්‍යාලයට සුදුසුකම් ලබති. තැනක් ලැබෙන්නේ 45,000කට. ඉතිරි 130,000 කිසිවෙකු තවම කිසිවක් හදා නැති වෙළඳපොළකි. තාක්ෂණ විද්‍යාලය රැකියාවකට මඟ පාදයි නම්, එය දෙවැනි තේරීමක් නොවේ.

දිස්ත්‍රික්කයක එක් පාසලකට, පරිත්‍යාග කළ හෝ ණයට ගත් ලැප්ටොප් පරිගණකවලින් පවත්වන, එක් වාරයක් පුරා සතිපතා නොමිලේ කෝඩින් සමාජයක් ඉදිරිපත් කරන්න. ආපසු පැමිණි උපාධිධාරියෙකුගෙන් එය මෙහෙයවන්නට ඉල්ලන්න. අවසානයේ දරුවන් හැදූ දේ දෙමව්පියන්ට පෙන්වා, ඊළඟ වාරයට කුඩා ගාස්තුවක් ගෙවනවාද කියා අහන්න. උපාධිධාරියාගේ කාලය පියවන්නට තරම් ගෙවන දෙමව්පියන් සිටීම තමයි සාක්ෂිය.

මුලින්ම ගෙවන්නේ කවුද

තම දරුවා කෝඩින් ඉගෙනගන්නවාට කැමති, සැබෑ ගුරුවරයෙකු සිටින සමාජයකට මාසික ගාස්තුවක් ගෙවන දිස්ත්‍රික් නගරයක දෙමව්පියෙක්.

අද පිටව යන්නේ මොනවාද

ආපසු එන උපාධිධාරීන් සතුව දිස්ත්‍රික් පාසල්වල නැති කුසලතා තිබේ. මෘදුකාංග ලියන කෙනෙකු කිසි දිනෙක හමු නොවන දරුවන් එවැන්නෙකු වන්නේ කලාතුරකිනි.

පාසලෙන් ලිඛිත අවසරය, සෑම දරුවෙකු සඳහාම දෙමාපියන්ගේ කැමැත්ත, දරුවන් ආරක්ෂා කිරීමේ සැලැස්මක්, සමාජයට ණයට දෙන අතේ ගෙන යන පරිගණක සඳහා වගකියන්නේ කවුද කියා.

ස්විට්සර්ලන්තය සහ ඉන්දියාව. දහසයවන පරිච්ඡේදය

"දෙවන පරම්පරාව, එනම් ස්විට්සර්ලන්තයේ පුහුණු වූ ශ්‍රී ලාංකික සම්භවයක් ඇති කාර්මිකයන්, ශ්‍රී ලංකාවේ පුහුණු මධ්‍යස්ථානවලට උපදේශකයන් සහ පරීක්ෂකයන් ලෙස ගෙන්වා ගන්න"

පිටරට පුහුණු වී අපේම රටේ උගන්වන අය කරුණු පමණක් නොව, ප්‍රමිතියද ලබා දෙති.

දැන් දිවයිනෙන් පිටව යන වටිනාකම එය රට තුළම රඳවා ගන්නවාද, නැත්නම් වෙන කෙනෙකුට එසේ කරන්නට හැකි වන සාක්ෂිය එය ගොඩනඟනවාද?