සේවායෝජකයන්ට අයිති තාක්ෂණ විද්‍යාල: හෝටල් තම කෝකියන් පුහුණු කරයි, වරාය තම සැලසුම්කරුවන් පුහුණු කරයි

සෑම වසරකම 177,000ක් විශ්වවිද්‍යාලයට සුදුසුකම් ලබති. තැනක් ලැබෙන්නේ 45,000කට. ඉතිරි 130,000 කිසිවෙකු තවම කිසිවක් හදා නැති වෙළඳපොළකි. තාක්ෂණ විද්‍යාලය රැකියාවකට මඟ පාදයි නම්, එය දෙවැනි තේරීමක් නොවේ.

එක් නගරයක හෝටල් පහක සාමාන්‍යාධිකාරීන්ගෙන්, ඔවුන් අවුරුද්දකට පුහුණු කෝකියන් කී දෙනෙකු බඳවාගන්නවාද, අවුරුද්ද ඇතුළත කී දෙනෙක් ඉවත් වෙනවාද, එක් අයෙකු සොයා පුහුණු කරන්නට කීයක් යනවාද කියා අහන්න. ඊට පස්සේ හෝටල්වලටම අයිති, හැම හෝටලයක්ම එක් පුහුණු ස්ථානයකට ගෙවන පොදු කෝකි පාසලක් යෝජනා කරන්න. ස්ථාන සඳහා මුදල් දෙන්නට පොරොන්දු වන හෝටල් දෙකකින් ලැබෙන ලිපියක් තමයි සාක්ෂිය.

මුලින්ම ගෙවන්නේ කවුද

පුහුණු සේවකයන් අහිමි වී නැවත බඳවාගන්නට ගෙවන, ඒ වෙනුවට තමන් පාලනය කරන පාසලක ස්ථානවලට මුදල් දෙන්නට කැමති හෝටලයක්.

අද පිටව යන්නේ මොනවාද

සෑම වසරකම සුදුසුකම් ලබන 177,000න් බොහෝ දෙනෙකුට තැනක් ලැබෙන්නේ නැත. ඒ අතරේ සේවායෝජකයන්ට තවමත් තමන්ට ඕනෑ පුහුණු සේවකයන් සොයාගන්නට නොහැකිය.

සහතික නිකුත් කරන්නට විද්‍යාලය ලියාපදිංචි විය යුතුද, එක් එක් පුහුණු ස්ථානයකට හෝටල් ලිඛිතව පොරොන්දු වන්නේ කුමක්ද, පුහුණු කුස්සියට ආහාර ආරක්ෂණ අනුමැතිය කියා.

දොරටුවේ දෙවන අගුල. පළමු පරිච්ඡේදය

"රටට අවශ්‍ය වන්නේ එක්ස්-රේ ශිල්පීන්, භාණ්ඩ ප්‍රවාහන සැලසුම්කරුවන්, වෑද්දුම්කරුවන්,"

රැකියා දැනටමත් නම් කර තිබේ; ඒවා ඕනෑ කරන සේවායෝජකයන් ලවා මිනිසුන් පුහුණු කිරීමට ගෙවන්නට සලස්වන්න.

දැන් දිවයිනෙන් පිටව යන වටිනාකම එය රට තුළම රඳවා ගන්නවාද, නැත්නම් වෙන කෙනෙකුට එසේ කරන්නට හැකි වන සාක්ෂිය එය ගොඩනඟනවාද?