විදෙස්ගත ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගේ යෞවන දරුවන් සඳහා රටේ ගිම්හාන පාසල්: භාෂාව, ඉතිහාසය, ආච්චිලා සීයලා

විදේශවල සිටින, පොහොසත් රටවල දේවල් ක්‍රියා කරන හැටි දන්නා මිලියන 1.5ක් මිනිසුන්. ඔවුන් රටට මුදල් එවති. එහෙත් ඊට අමතරව එවන්නේ ඉතා ටිකකි.

එක් ගිම්හානයක් සඳහා සති 2ක වැඩසටහනක් සැලසුම් කරන්න: උදේ වරුවේ භාෂා පන්ති, උරුම ස්ථාන නැරඹීම සහ ආච්චිලා සීයලා සමඟ පවුලේ දවසක්, නම් කළ ආගන්තුක නිවාසයක් සහ එක් දරුවෙකුට මිලක් සමඟ. විදේශයේ දෙමළ හෝ සිංහල සෙනසුරාදා පාසල් තුනකට එය යවා, අත්තිකාරමක් ගෙවන්නට දෙමව්පියන්ගෙන් ඉල්ලන්න. අත්තිකාරම් ගණනින්, ගුරුවරුන් වෙන් කරගත යුතුද කියා ඔබට දැනගන්නට පුළුවන.

මුලින්ම ගෙවන්නේ කවුද

තම යෞවන දරුවන්ට ආච්චිලා සීයලා සමඟ කතා කරන්නට බැරි, ඒ පරතරය අඩු කරන්නට පටන් ගන්නා, අධීක්ෂණය කරන සති දෙකක රටේ වැඩසටහනකට ගෙවන විදේශයේ දෙමව්පියන්.

අද පිටව යන්නේ මොනවාද

දෙවන පරම්පරාව දිවයින සමඟ කිසිම බැඳීමක් නැතිව හැදී වැඩේ. ගිම්හාන පාසලක් පසුව ඔවුන්ගේ මුදල්, කුසලතා සහ ගමන් ගෙදරට ගෙන එන බැඳීම ගොඩනඟයි.

බාලවයස්කරුවන් සඳහා රක්ෂණය, පසුබිම පරීක්ෂා කළ සේවකයන් සමඟ දරුවන් ආරක්ෂා කිරීමේ සැලැස්මක්, දෙමාපියන්ගේ ලිඛිත කැමැත්ත, දරුවන් කණ්ඩායමකට නවාතැන් දීමට ගෙස්ට් හවුස් එකට ඇති අවසරය කියා.

ස්විට්සර්ලන්තයේ මගේ දෙමාපියන්. අටවන පරිච්ඡේදය

"ඔවුන් ගියහ, දුටුහ, නැවත සිතූහ."

අපේම රට තමන්ගේ ඇසින්ම දැකීම, පිටරටදී කියන කතාවලට නොහැකි ආකාරයකට හිත වෙනස් කරයි.

දැන් දිවයිනෙන් පිටව යන වටිනාකම එය රට තුළම රඳවා ගන්නවාද, නැත්නම් වෙන කෙනෙකුට එසේ කරන්නට හැකි වන සාක්ෂිය එය ගොඩනඟනවාද?