මතක ක්ෂය (ඩිමෙන්ශියා) ඇති අය සඳහා දිවා සුරැකුම් මධ්‍යස්ථාන, ඒවා තවම නැති තරම්ය, එහෙත් හැම තැනම අවශ්‍යය

විදෙස්ගත ශ්‍රී ලාංකිකයන්ට මෙරට දෙමව්පියන් සිටිති. මෙල්බන් සිට ඒ දෙමව්පියන් බලාගැනීම දරුවන්ට කළ නොහැක. දරුවන් ඒ සඳහා මුදල් ගෙවනු ඇත. ඒ මුදල රටේම රැඳේ.

ළඟම රෝහලේ වයසක රෝගීන් බලන සායනයට ගොස්, තම මවට හෝ පියාට දවස ගත කළ හැකි තැනක් ගැන අහන පවුල් කී දෙනෙක් ඉන්නවාද කියා භාර හෙදියගෙන් අහන්න. ඊට පස්සේ ඒ පවුල්වලින් හෝ ඔබ දන්නා පවුල්වලින් 10කට, සතියකට දින 3ක්, දිවා ආහාරය සමඟ ආරක්ෂිත, අධීක්ෂණය කරන දවසකට දෛනික ගාස්තුවක් ගෙවනවාද කියා අහන්න. තවම කිසිවක් කුලියට ගන්න එපා: නම් ලැයිස්තුවක් සහ ඔවුන් පිළිගත් මිලක් තමයි සාක්ෂිය.

මුලින්ම ගෙවන්නේ කවුද

මතක ක්ෂය වූ මවක් හෝ පියෙකු සමඟ ගෙදර සිටින්නට එක් වැඩිහිටියෙකු රැකියාව අත්හැර ඇති පවුලක්. ඒ දවස් ආපසු දෙන්නට විදේශයේ සිටින දරුවෙක් ගෙවයි.

අද පිටව යන්නේ මොනවාද

පවුලේ සාමාජිකයන් දැන් තනිවම සත්කාර කරන්නට රැකියා අත්හරිති, නැත්නම් දිවයිනෙන්ම යති. දිවා සුරැකුම් මධ්‍යස්ථානයක් ඒ අහිමි වන ආදායම, මුදල් ලැබෙන, පුහුණු දේශීය රැකියාවක් බවට හරවයි.

දිවා මධ්‍යස්ථානයක් සඳහා ලියාපදිංචිය, මතක ක්ෂය ඇති අය රැකබලා ගැනීමට පුහුණු වූ සේවකයන්, දිවා ආහාරයේ ආහාර ආරක්ෂාව, කවුරුන් හෝ අසනීප වුවහොත් හෝ අතරමං වී ඉවතට ගියහොත් වන්නේ කුමක්ද කියා.

දැන් දිවයිනෙන් පිටව යන වටිනාකම එය රට තුළම රඳවා ගන්නවාද, නැත්නම් වෙන කෙනෙකුට එසේ කරන්නට හැකි වන සාක්ෂිය එය ගොඩනඟනවාද?