මීටියාගොඩ සඳකාන්ත, ප්‍රදේශයේ නමින්ම හඳුනන නිෂ්පාදනයක් ලෙස, පතලේ නමින් සහ එහි නිල් දිලිසීමෙන් විකුණන

නිල් මැණික කැණීම් කරන්නේත් කපන්නේත් මෙහිය. එහෙත් එහි වටිනාකම සහතික කරන්නේ බාසල්හි හෝ ලුසර්න්හිය. එය මුදල් බවට පත් වන්නේ ජිනීවාහිය. ඒ සෑම පියවරක්ම අපේම රටේ ගොඩනඟාගත හැකිය. පළමු පියවර ඒ කඩදාසි කැබැල්ලයි.

මීටියාගොඩින් සඳකාන්ත කුඩා පාර්සලයක් මිලදී ගෙන, හොඳම කෑලි කපා සරල පෙන්ඩන්ට් ලෙස සකස් කරවා, හැම එකකම උපන් තැන ලේබල් කරන්න. ඒවා ස්වර්ණාභරණ වෙළෙන්දන් සහ තෑගි සාප්පු 5කට පෙන්වා, පිටරට ස්වර්ණාභරණ එකතු කරන්නන්ගේ අන්තර්ජාල කණ්ඩායම් 3ක පළ කරන්න. සාක්ෂිය නම් තවත් ඉල්ලන්නේ කුමන ගැනුම්කරුවන්ද, ඔවුන් ගෙවන්නේ කීයද යන්නයි.

මුලින්ම ගෙවන්නේ කවුද

සඳකාන්ත සාමාන්‍ය ගලක් ලෙස විකුණන, වෙන කිසිවෙකුට අයිති කර ගත නොහැකි නම් කළ උපන් තැනකට අමතර මිලක් ගෙවන, පිටරට එකතු කරන්නෙක් හෝ ස්වර්ණාභරණ වෙළෙන්දෙක්.

අද පිටව යන්නේ මොනවාද

මීටියාගොඩ සඳකාන්ත විකිණෙන්නේ ලිහිල්ව, නමක් නැතිවය. ඒ නිසා වෙන කිසිවෙකුට නැති ඒ එකම උපන් තැන එහි නමට කිසිදු අමතර මිලක් උපයන්නේ නැත.

ලේබලයක ප්‍රදේශයේ නම සඳහන් කිරීමට අවසර ඇත්ද, එය ඔප්පු කළ හැකිද යන්නත්, සඳකාන්ත තොගය පැමිණියේ බලපත්‍රලාභී කැණීමකින්ද යන්නත්.

ඉතියෝපියාව. එකොළොස්වන පරිච්ඡේදය

"නමේ අයිතිය ලැබීම, මුදල් යන්නේ කාටද යන්න වෙනස් කළේ නැත."

වෙන කොතැනකවත් නැති උපන් තැනක් ආරම්භයක් පමණි; මුදල් එන්නේ එය ඔබම කපා, එබ්බවා, විකිණීමෙනි.

දැන් දිවයිනෙන් පිටව යන වටිනාකම එය රට තුළම රඳවා ගන්නවාද, නැත්නම් වෙන කෙනෙකුට එසේ කරන්නට හැකි වන සාක්ෂිය එය ගොඩනඟනවාද?